جناب استاد محمد غوث صاحب

یارب بی پرده مکن دل غمگین مرا

هم نیک تو سودای دل مسکین مرا

که خموش از زمزمۀ یادت نیست یارب

پس تو نگهدار ایندل مُشکین مرا

بگذر زکعبه بیا طواف دلِ ما کن

به مالکش قسم که ثواب دو عالم در کنج دلماست

میخانه مسکن و میفروش پیرماست

و آنچه کند نه از تدبیر ماست

ما گر تقدیر تکبیر زمی کنیم

آنهم زفیض دری پیر ماست

غوث مادر به مثقال چو زن به سیر نیست

مرد به توتیا چو نامرد بسیار نیست

از گناهم بوی گلشن آید

وز گفتارم بوی سخن آید

تو غرقِ گمانی ندانی ز فردایم

که زخاک مزارم بوی رندان آید

یارب دو عالم نتوان خرید متاع دکانم

گر تو مشتری شوی من ارزان نفروشم

بسکه رندم رندی پیشم

بی ریا هردم مینوشم

دو عالم فخر زمی ام

این نکته بگوش ز میفروشم

عاشقان که نه حیله و ریا بینند

بلکه ز عشق هردم عشق بینند

یارب ز درد نه چارۀ دردی مرا

نه زغم چارۀ غمی مرا

پس هر خاریکه بر پایم خلد یارب

خونش زدل چکد حال بنده گی مرا

اگر گوئی جز مغز در پوستم نبینی

و گر جوئی جز گوشۀ در محفلم نبینی

ما که مرید عشقیم و عشق پیرِ ماست

زانکه همه هستی ز آن پیرِ ماست

ز لطفِ هستی اش که در کاریم کار

که آنهم ز نظری پیرِ ماست

ما را ز میخانه آن نظری بلندیست

که هر دشمن دیده خیال دوست کنیم

قلم که نوشت سرنوشتم چه نوشت

که در قسمتم نوشت چه نوشت

در تقدیر ز روزگارِ حالِ دلم

که نوشت در لوح محفوظ چه نوشت

از دل و جان بخوان دردِ عشقم

به گوش دل شنو صدای دلم

یارب غوث که هر لحظه احتیاج تُست

هم احتیاج فضل و کرم تُست

گر چه بخشیدۀ به ز همه عالمت

با آنهم محتاج لطفُ نظرِ تُست

سرای زنده گانی جز آمد و رفتی بیش نیست

خوشا پیاده سواریکه زکاروانش به نیکی رود

یارب دل خانۀ عشق تُست

هم مظهرِ عشق و نورِ عشقِ تُست

که در عرش و فرش یارب

دل هر دم صفیرِ عشقِ تُست

مگو از در و دیوار خانه مگو

مگو از کوچه و بازار و زمانه مگو

بگو ز هوای عشقِ یار بگو

بگو ز بهارِ عشقِ یار بگو

ای بنده بیا که مهربانت منم

هر لحظه ستار و غفارت منم

گر تو ز غفلت ندانی بدانکه

هردم نگهدارت منم

تو مگو که عاشقان بی هنر است

بگو که به ز عشق دگر چه هنر است

گر تو هنر دانی بیا که بی هنران

را عشق هزارها هنر است