جناب استاد محمد غوث صاحب

فرزانۀ عشقم بیگانه ز عقلم

نه از تعلیم و درس و سبقم

بهر محفل گر سخن آغاز کنم

همه خاموش و ز عشق گویا منم

من دردِ عشقم همه دردم ز عشقست

که آوازۀ دردم در کون و لا مکانِ عشقست

در این دفتر هر چه نوشتم از من مدان

یا هر چه که گفتم از من مدان

ز درد گر اشعار دو ببیتی یا رباعی

خوانی بخوان اما از من مدان

عشقست که از عشق سخن دارم

بهر ورق نشان از خون جگر دارم

یارب هردم نفسی که مراست

وز سخنت اشعاریکه مراست

اما هر چند که نویسم یارب با آخر نرسد

زاین عمرِ چو جبابی که مراست

یارب ما گنهکاران هرگز نا امید نه ایم

زانکه بحر کرمت بزرگتر از گناهی ماست

لیلا در چشم و دلم صحرا چکنم

زغیرت میخانه همت فرهاد را چکنم

ز درد عشق که آویزان بر دارِ عشقم

از ظلم چو منصور زیر دار را چکنم

اگر ما را مراد از کعبه و بتخانه یکیست

زانکه مالک هر دو خانه یکیست

ایدل بگو که آرامت چیست

آرامِ دردِ نا آرامت چیست

دردت که ز عشق بپرس ایدل

که علاجِ دردِ نا علاجت چیست

عشقست که زکون و مکان خیزد

دردش زدلِ عاشقان خیزد

یارب چو سبزۀ زرد زبحرِ لطفِ توام

تشنۀ زآب دریا و باران توام

هم بی شبنمِ شب نیمه شبی یارب

تا سحر زار زبحرِ رحمتِ توام

غلام دل باش نه ز روزگار

مبادا که روزِ غلامِ غلامت کند

ایدل بیدار شو که وقت سحر است

بر خیز وگر نه زود در گذر است

پس غافل مشو که سحر زتو گذرد

زانکه قبول نیاز در رازِ سحر است

زمیخانه می دیدار نوشم

زرخ یار میخانه یکبار نوشم

هر راه که به راهی دل نرساند

هر کار که به کاری دل نرساند

پس بگذر جز صاحبدلان ز آنانیکه

ترا به حالِ دل نرساند

ما که مدهوش و گه بیهوش هر شبانۀ عشقیم

زانکه غرق می دیرینه زمیخامۀ عشقیم

یارب چه غمست که در خانۀ تُست

زشبها تا سحر در خانۀ تُست

زدیده اشک یارب که ایندل

اگر غمخانه هم خانۀ تُست

یارب ز نیازم رو مگردان

غوث هر سو که بیند چو شمع روی تُست

ایدل چه شد که رازهایت نیامد

زشبها تا بامدادت نیامد

به انتظارش دیدی ایدل

که آنهم ز همرازت نیامد

زیک توبه چه سود که صد کارِ دگر کنی

وزصد کار دگر باز یک توبه کنی